De gesprongen bandeja: opschepperij of nut?

Hallo mijn kleine lage backhandvolleys duf,

Vandaag wilde ik jullie schrijven over een padelthema dat ik perfect ken, aangezien ik het in het dagelijks leven beheers: « nuttige opschepperij bij een gesprongen bandeja », tenminste als ik het goed begrepen heb.

Wat is een bandeja? Nou, dat ga ik jullie vertellen.

Jij, mijn doorsnee padelspeler, die niet het geluk en talent had om een finale van een P1000 te spelen (zoals ik), moet eerst deze stap doorlopen.

 

Er bestaan verschillende stijlen van bandeja, hier zijn de 3 populairste voorbeelden van hun makers:

 

• La Boghossian: positie ter hoogte van de servicelijn, totale stijfheid van het lichaam behalve de arm die je wegstuurt als een grote klap die op 5 cm van de tegenoverliggende ruit eindigt; kortom, je zet alles in op talent, en een beetje op het racket. En ja, met een Hack 02 in je handen is de foutmarge nog kleiner.

 

 

• La Bisson: fysiek goed op je voeten, precies, klaar om te vuren, maar je neemt de bal altijd iets te hoog of iets te laag en hij gaat er net zo snel vandoor als een glas water op de bar van een padelclub. Uiteraard met een Wilson Pro Staff, anders is het niet hetzelfde ...

 

 

En tot slot, degene die ons allemaal interesseert

• La Brulard: de kleine aanpassingspasjes, de perfecte helling van het racket, de arm die trilt bij het idee zich uit te strekken, Vertex 03 in de hand, het hoofd licht gekanteld voor de camera, een glimlach om de mond, enttt bimmm daar gaat hij, diagonaal of door het midden, want de Brulard is precies, diep, hij komt zelfs de lelijkste voeten plagen; kortom, het is de elegantie van de beweging.

 

 

Zo, mijn vriend padeleras of padeleros (3 jaar Spaans in het hart van de Argentijnse pampa toen ik Bela trainde, dat helpt), je bent nu klaar om te horen of springen een vergissing is.

 

Ik ga niet tegen je liegen, het is een beetje zoals kiezen tussen een cognac Lheraud vieille réserve en een malibu coco Ananas, jaaa, mevrouw, meneer, het is die beroemde keuze tussen de purist en de harde werker, tussen Marta en Alejandra, tussen Veber en Revol, kortom, allemaal Corneilliaans (Corneille de toneelschrijver, niet de zanger...)

 

De Bandeja, die in tijden van Covid alleen met een masker kan worden uitgesproken, is DE padelbeweging:

• De purist zal je vertellen dat je met deze vlakke smash per definitie krachtiger bent door je voeten op de grond te houden, je wint tijd op de tegenstander die je achterin de baan houdt dankzij de precisie van de beweging en dus zet je je weg naar voren voort terwijl je laag op je benen blijft om te proberen het punt af te maken, dus waarom springen?

• De harde werker zal antwoorden dat de sprong het mogelijk maakt: nog meer tijd te winnen op Pipa en Chouba, de slagzones te verbergen, de aanvalshoeken en de fysieke inspanning te optimaliseren dankzij een kortere afstandsdekking tussen de impact en zone 1 (net).

 

Niet gemakkelijk om die twee weer te verzoenen en toch moet ik jullie opheldering geven (vooral omdat hoofdredacteur Doc Gilant me al een week op mijn zenuwen werkt...)

 

Dus JA, mijn doorsnee speler, laten we gek doen en trots springen, ja, jij die veel sneller handelt voor je voluptueuze blonde uit de Alpen van 25 cl dan voor je tegenstanders die gebouwd zijn als alver, het is je recht.

Kom op, spring mijn Lambda, en het maakt niet uit als de weldenkende purist je aan het einde van de partij de les leest door je het nummer van zijn coach en het adres van zijn fitnesszaal te geven, want uiteindelijk had ook hij ooit plezier met een Malibu Ananas ;)

 

Mijn kleine chocoladerepen, we zien elkaar snel terug voor het volgende artikel van Esprit Padel Shop, tenminste als Doc Gilant me na dit artikel nog wil laten kletsen.

 

(big up voor onze eerder genoemde vrienden en dikke kussen Alejandra)

 

 

Charles Alexandre alias El Carlito aka The body