Epicondylitis bij padel: waarom treft deze blessure zoveel spelers?

Epicondylitis, of tenniselleboog, is een ontsteking van de strekpezen van de onderarm die aan de elleboog vastzitten en wordt veroorzaakt door herhaalde bewegingen. Bij padelspelers behoort deze tot de meest voorkomende blessures, net als bij tennissers. Herhaalde slagen, een ongeschikte racketgreep en slecht geabsorbeerde trillingen verklaren deze oververtegenwoordiging. Pijn aan de buitenzijde van de elleboog, moeite met een voorwerp vastpakken of de greep vastklemmen: de symptomen ontwikkelen zich vaak geleidelijk. Hier zijn de oorzaken die specifiek zijn voor padel, de signalen om op te letten en doeltreffende preventiemaatregelen.

Inhoudsopgave

• Wat is epicondylitis (tenniselleboog)?

• Waarom zijn padelspelers bijzonder kwetsbaar?

• Wat zijn de symptomen van epicondylitis bij padel?

• Hoe kun je epicondylitis voorkomen en verlichten?

• Aanhoudende epicondylitis: wanneer een arts raadplegen?

• Veelgestelde vragen

Wat is epicondylitis (tenniselleboog)?

Epicondylitis is een aandoening van de pezen die de strekspieren van de onderarm verbinden met de laterale epicondyl, die kleine voelbare botuitstulping aan de buitenzijde van de elleboog. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, treft deze blessure niet alleen tennissers: elke sport met herhaalde grijpbewegingen en strekking van de pols kan de oorzaak zijn, met padel bovenaan de lijst. De herhaalde spanningen veroorzaken uiteindelijk microletsels in de pees, die kunnen evolueren naar een chronische ontsteking als ze niet tijdig worden behandeld. Tegenwoordig spreken we vaker van tendinopathie dan van tendinitis, omdat het letselmechanisme eerder degeneratief dan strikt ontstekingsgericht is. Voor een overzicht van alle aandoeningen die met deze sport verband houden, bevat ons artikel over blessures bij padel de meest voorkomende.

Waarom zijn padelspelers bijzonder kwetsbaar?

Verschillende specifieke kenmerken van padel verklaren de frequentie van deze blessure op het amateurcircuit.

Herhaalde bewegingen en racketgreep

Forehands, backhands, volleys, bandeja's en services belasten voortdurend dezelfde peesgroepen. Een te strakke racketgreep, vaak reflexmatig aangenomen om meer kracht te krijgen, verhoogt bij elke slag de spanning op de onderarm en versnelt het ontstaan van microletsels die epicondylitis veroorzaken.

Ongeschikt racket (gewicht, stijfheid, balans)

Een te licht racket zorgt ervoor dat je harder slaat om te compenseren, waardoor de trillingen die naar de arm worden overgebracht toenemen. Omgekeerd absorbeert een te stijf racket schokken slecht. Deze fouten bij de keuze van een racket komen regelmatig voor bij spelers die na enkele maanden intensief spelen epicondylitis ontwikkelen.

Trillingen en slagtechniek

Een late slag, waarbij het slagvlak niet goed is uitgelijnd met de bal, veroorzaakt veel sterkere trillingen dan een gecentreerde impact. Deze trillingen gaan bij elke slag rechtstreeks naar de pols en elleboog, wat verklaart waarom beginners, die minder regelmatig zijn in hun slag, vaak als eersten worden getroffen.

Wat zijn de symptomen van epicondylitis bij padel?

• Plaatselijke pijn aan de buitenzijde van de elleboog, die kan uitstralen naar de onderarm en soms de pols.

• Verhoogde gevoeligheid bij directe palpatie van de epicondyl, vaak het eerste teken dat spelers opmerken.

• Ongemak of pijn bij het vastgrijpen van alledaagse voorwerpen: deurklink, kopje, autohandgreep.

• Pijn die doorgaans verergert bij de backhand en vlakke slagen, voordat ze zelfs in rust aanwezig wordt als de blessure voortschrijdt.

Hoe kun je epicondylitis voorkomen en verlichten?

Een geschikt racket kiezen

Een lage balans, een redelijk gewicht en technologieën voor trillingsdemping verminderen de belasting op de elleboog aanzienlijk. Sommige reeksen, zoals de padelrackets van Pro Kennex en hun Kinetic-systeem, zijn juist ontworpen om dit type blessure te beperken dankzij interne bolletjes die de impact absorberen.

Goed opwarmen en stretchen

Een geleidelijke warming-up bereidt de pezen voor op inspanning en vermindert vanaf de eerste rally's het risico op microletsels. Gerichte rekoefeningen voor de onderarm, uitgevoerd voor en na elke sessie, behoren tot de meest doeltreffende gewoonten om het ontstaan van epicondylitis bij regelmatige spelers uit te stellen.

De onderarmspieren versterken

Excentrieke versterking van de polsstrekkers, enkele minuten twee tot drie keer per week, verhoogt de tolerantie van de pees voor herhaalde belasting. Deze eenvoudige oefening, thuis uitvoerbaar met een elastiek of een lichte halter, vormt een doeltreffende aanvulling op de specifieke fysieke voorbereiding voor padel.

Een elleboogband of antivibratiedemper gebruiken

Een compressie-elleboogband beperkt de trillingen die tijdens inspanning naar de pees worden overgebracht, zonder de oorzaak van het probleem te behandelen. In combinatie met antivibratieaccessoires voor rackets vormt deze een nuttige aanvullende oplossing tijdens de hervatting of voor spelers die al last hebben van terugkerende pijn.

Aanhoudende epicondylitis: wanneer een arts raadplegen?

Rust, ijs en de hierboven genoemde aanpassingen volstaan doorgaans om beginnende epicondylitis binnen enkele weken te verlichten. Als de pijn ondanks deze voorzorgsmaatregelen langer dan een maand aanhoudt, verergert of de slaap verstoort, is een consult bij een sportarts of kinesitherapeut noodzakelijk. Een nauwkeurige diagnose, soms bevestigd door een echografie, maakt het mogelijk een andere oorzaak uit te sluiten en naar een passende revalidatie te verwijzen, de enige manier om een langdurige tendinopathie duurzaam te behandelen.

Veelgestelde vragen

Geneest epicondylitis bij padel vanzelf?

Lichte epicondylitis kan afnemen met rust en enkele eenvoudige aanpassingen: een geschikter racket, een gecorrigeerde slag, systematisch opwarmen. Een vorm die al meerdere maanden aanwezig is, vereist daarentegen meestal kinesitherapie om duurzaam te genezen, omdat alleen stoppen met padel niet altijd volstaat om de onderliggende tendinopathie op te lossen.

Kun je blijven padellen met epicondylitis?

Blijven spelen terwijl je de pijn negeert, kan het peesletsel verergeren en het herstel met meerdere maanden verlengen. Het is beter om de speelfrequentie tijdelijk te verlagen, je materiaal aan te passen en de pijn vanaf het begin te behandelen dan te wachten tot die zowel op als naast de baan hinderlijk wordt.

Wat is het verschil tussen epicondylitis en epitrochleïtis?

Epicondylitis treft de buitenzijde van de elleboog en de strekspieren van de pols, terwijl epitrochleïtis, of golferselleboog, de binnenzijde en de buigspieren betreft. Beide blessures hebben vergelijkbare oorzaken die verband houden met herhaalde grijpbewegingen, maar epicondylitis komt duidelijk vaker voor bij padelspelers.

Heeft het gewicht van het racket echt invloed op het risico op epicondylitis?

Ja, maar niet in de meest intuïtieve zin: een te licht racket zorgt er vaak voor dat je harder slaat om te compenseren, waardoor de trillingen die de arm opvangt toenemen. De juiste afstelling hangt dus minder af van een minimumgewicht dan van een coherente balans tussen gewicht, stijfheid en speelniveau van de speler.

Samengevat

Epicondylitis blijft een van de meest voorkomende blessures bij padelspelers, maar kan doeltreffend worden voorkomen door tegelijk op verschillende factoren in te werken: aangepast materiaal, grondige warming-up en regelmatige versterking van de onderarm. Je uitrusting aanpassen bij de eerste tekenen van ongemak is vaak de eenvoudigste manier om zonder gedwongen onderbreking te blijven padellen.