(Geen) hoop!?

Ik geef toe: deze titel is dubbelzinnig en tegenstrijdig... Maar nadat ik jullie een gelukkig nieuwjaar heb gewenst en heb verteld hoe graag ik jullie allemaal weer op de padelbaan zie, moet ik erkennen dat het wachten lang duurt. Het nieuws, van de tragische gezondheidssituatie in het algemeen tot de ‘onbeduidende’ padelwereld in het bijzonder, geeft ons telkens weer hoop en slaat die vervolgens de bodem in: het zorgt voor hoop en wanhoop…

 

Opnieuw wil ik beginnen met de situatie van onze padelclubs, die nog altijd verstoken zijn van hun bestaansreden én bron van inkomsten: wij, de spelers en speelsters. Het viel te verwachten en tegelijk te vrezen: de eerste aankondigingen van definitieve sluitingen zijn er, waardoor veelbelovende projecten waarin al volop was geïnvesteerd abrupt ten einde komen.

 

Bij deze economische ramp zijn er twee soorten padelclubs: clubs die deel uitmaken van een grote groep en/of stevige, veerkrachtige investeerders hebben, en vaak eigenaar zijn van hun pand, en de andere clubs. Die zijn even gepassioneerd en gedreven, maar hebben tegenover hun onvermijdelijke uitgaven nauwelijks nog inkomsten staan. Voor hen is de hoop op heropening even groot als de wanhoop die het verlies van hun bedrijf zou betekenen: vaak het project van hun leven…

 

En redenen voor hoop zijn er! Om te beginnen is er een langverwachte technische innovatie: het beschermende mondkapje voor sporters in het algemeen en tennis- en padelspelers in het bijzonder. 

 

Alle merken die zich momenteel op dit product richten, zullen vooral commerciële motieven hebben: wie als eerste dit type mondkapje op grote schaal verkoopt, kan er immers veel aan verdienen. Maar wij, als potentiële klanten en vooral als gefrustreerde sporters, moeten ook zien wat voor welkome kans dit voor ons is.

 

De voornaamste reden voor de sluiting van onze indoorclubs was, ondanks de toch al strenge hygiënemaatregelen die iedereen in onze sport nauwgezet naleefde, dat we tijdens het spelen geen beschermend mondkapje konden dragen. Nu dat obstakel is weggenomen, zullen onderhandelingen over heropening ongetwijfeld makkelijker worden. Het enthousiasme over de recente berichten dat verschillende prototypes met succes aan de AFNOR-normen voldoen, moet echter om twee redenen worden getemperd:

• Ten eerste zit er nu eenmaal tijd tussen een prototype en massale verkoop, en de eerste modellen lijken niet bedoeld voor indoorracketsporten.
• Ten tweede bestaan de mondkapjes die de heropening van theaters mogelijk zouden maken al, en toch…

Aan de positieve kant worden er nu wel plannen gemaakt om te experimenteren met de terugkeer van publiek in de stadions.

 

Wanhoop, maar ook hoop….

 

Een andere actuele gebeurtenis die bij padelspelers en -speelsters zowel hoop als wanhoop kan oproepen, is de verkiezing van Gilles Moretton tot voorzitter van onze overkoepelende bond: de Franse tennisbond. 

Na een campagne waarin het team van de vertrekkende voorzitter Bernard Giudicelli gebukt ging onder een imagoprobleem — hij werd onder meer gezien als degene die de Davis Cup om zeep had geholpen — wist de man uit Lyon, een voormalig toptennisser, met zijn beloften van vernieuwing en een breuk met zijn voorgangers de overwinning binnen te halen.

Populisme of echte verdiensten?

Alleen de toekomst zal het ons met zekerheid leren, maar deze campagnestrategie had de nieuwe voorzitter van de F.F.T. drie jaar geleden al een eerste overwinning op de ‘Giudicelli-clan’ bezorgd bij de verkiezingen van de bond in Auvergne-Rhône-Alpes. En objectief gezien moeten we vaststellen dat de bestuurders van die bond voor padel niets in beweging hebben gezet, of erger nog: er waren slechts twee bijeenkomsten van de padelcommissie, waarvan de achtereenvolgens aangestelde verantwoordelijken, hoe gemotiveerd ook, onze sport helemaal niet kenden; er waren geen jeugdbijeenkomsten en geen deelname aan de Franse juniorenkampioenschappen, geen communicatie of ontwikkelingsinitiatieven, geen budget en wel neerbuigende uitspraken. Padel is op zijn zachtst gezegd verwaarloosd, en in het ergste geval beschouwd als een blok aan het been…

 

Toch waren de uitgesproken plannen veelbelovend en zouden ze echte oplossingen kunnen bieden voor de problemen van onze snelgroeiende sport: reden voor hoop?

 

Hoewel alle gedelegeerde vicevoorzitters zijn benoemd voor duidelijk omschreven tennistaken die hen volledig zullen bezighouden, heeft padel nog altijd geen gekozen verantwoordelijke voor de komende vier jaar als opvolger van Hubert Picquier. Het valt te vrezen dat dit voor degene die de taak krijgt slechts een nevenfunctie wordt, boven op de al toegewezen verantwoordelijkheden voor tennis: wanhoop!

Hopelijk krijg ik hier in de toekomst de kans om toe te geven dat die zorgen ongegrond waren. Hoe eerder, hoe beter!

 

Tot slot kan ik dit artikel niet afsluiten zonder een knipoog naar onze Franse nummer 1: Alix Collombon. Ook zij heeft met haar seizoensstart voor hoop én wanhoop gezorgd! Door het eerste toernooi van het seizoen te winnen met haar nieuwe partner Jessica Castello, is de hoop dat ze een volgende stap in haar ontwikkeling zet groter dan ooit!

 

Maar waar is dan de wanhoop, vragen jullie je terecht af? Vraag het maar aan al hun tegenstandsters van deze week, die ze binnenkort weer op de banen van de World Padel Tour zullen tegenkomen...

 

‘Hoop is besmettelijk, wanhoop ook’ (anoniem citaat)

 

Laten we dus positief blijven. Tot snel op de baan!

 

  Jérôme Becasset, een kenner op papier...