(Geen) hoop!?

Deze titel is, ik geef het toe, dubbelzinnig en tegenstrijdig... Maar nadat ik u een gelukkig nieuwjaar heb gewenst en mijn ongeduld heb geuit om u allemaal weer op de baan te ontmoeten, moeten we toegeven dat de tijd lang duurt en dat het nieuws, zowel op dramatisch sanitair vlak in het algemeen als op "futiel" padelvlak in het bijzonder, regelmatig warm en koud blaast en zowel hoop als wanhoop brengt…

 

Wederom begin ik met de situatie van onze padelclubs, die nog altijd beroofd zijn van hun bestaansreden en levensonderhoud: wij, de spelers en speelsters. Het viel te verwachten evenzeer als te vrezen: de eerste definitieve sluitingen zijn aangekondigd, waarmee veelbelovende en geëngageerde projecten in volle vlucht zijn neergesabeld.

 

Geconfronteerd met deze economische catastrofe zijn er duidelijk twee categorieën padelclubs: zij die steunen op grote groepen en/of solide en veerkrachtige investeerders hebben en vaak eigenaar zijn van hun pand, en de anderen, net zo gepassioneerd en vastberaden, maar die tegenover de kolommen met verplichte uitgaven niet veel meer in te brengen hebben. Voor hen is de hoop op heropening net zo groot als de wanhoop bij het verlies van hun werkinstrument, dat vaak het levenswerk van een heel leven is…

 

En hoop is er zeker! Op de eerste plaats is er een langverwachte technische innovatie: het beschermende masker voor sporters in het algemeen en voor tennissers en padeleros in het bijzonder. 

 

Hoewel alle merken die zich momenteel op dit product positioneren onvermijdelijk vooral commerciële bedoelingen hebben vanwege het financiële gewin dat het zou opleveren om als eerste dit type masker op grote schaal te commercialiseren, moeten wij, potentiële klanten maar vooral gefrustreerde sporters, het hoopgevende voorteken zien dat dit vertegenwoordigt.

 

De belangrijkste reden voor de sluiting van onze indoorclubs, ondanks de toch al draconische sanitaire maatregelen waar alle actoren in onze sport zich strikt aan hielden, was de onmogelijkheid om tijdens het spelen een beschermend masker te dragen. Zodra dit obstakel uit de weg is geruimd, worden de onderhandelingen over een heropening vanzelf eenvoudiger. Het enthousiasme dat gewekt is door de recente aankondigingen dat verschillende prototypes met succes de AFNOR-normen hebben doorstaan, moet echter door twee factoren worden getemperd:

• Ten eerste is er onvermijdelijk tijd nodig tussen een prototype en massale commercialisering, en de eerste modellen lijken niet bedoeld te zijn voor indoor racketsporten.
• Ten tweede bestaan de maskers die een heropening van theater- en concertzalen mogelijk zouden maken al, en toch…

Aan de positieve kant moet toch worden opgemerkt dat er experimenten worden opgezet voor de terugkeer van publiek in stadions.

 

Wanhoop maar ook hoop...

 

Een andere gebeurtenis die in het nieuws voor de padelspelers en -speelsters voor hoop en het tegendeel kan zorgen: de verkiezing van Gilles Moretton aan het hoofd van onze overkoepelende federatie: de Franse Tennisfederatie. 

Na een campagne waarin het team van de aftredend voorzitter Bernard Giudicelli een imagoprobleem met zich meedroeg als een molensteen om de nek – hij werd met name gezien als de doodgraver van de Davis Cup –, was het de man uit Lyon en voormalig toptennisser die wist te profiteren van zijn beloftes van vernieuwing en een breuk met het vorige team.

Demagogie of echte deugden?

Hoewel alleen de toekomst het met zekerheid zal uitwijzen, valt op te merken dat dit campagnerecept de nieuwe voorzitter van de FFT drie jaar geleden al een eerste overwinning opleverde op de "clan"-Giudicelli tijdens de verkiezingen van de competitie Auvergne-Rhône-Alpes. En heel objectief moeten we vaststellen dat op het gebied van padel de bestuursorganen van de competitie nergens de drijvende kracht achter zijn geweest, of erger nog: slechts twee vergaderingen van de padelcommissie, waarvan de verschillende achtereenvolgens benoemde verantwoordelijken, hoewel gemotiveerd, totaal geen verstand hadden van onze sport; geen bijeenkomsten voor de jeugd en afwezigheid bij de Franse juniorenkampioenschappen; geen enkele communicatie noch ontwikkelingsactie; geen toegekend budget en minachtende verklaringen. Padel werd op zijn zachtst gezegd verwaarloosd, in het ergste geval beschouwd als een steentje in de schoen…

 

Niettemin waren de intentieverklaringen veelbelovend en in staat om reële oplossingen te bieden voor de uitdagingen van onze snelgroeiende sport: hoopgevend?

 

Hoewel alle vicevoorzitters zijn benoemd met duidelijk omschreven taken voor het tennis waar ze voltijds mee bezig zullen zijn, kent het padel nog steeds geen gekozen verantwoordelijke voor de komende 4 jaar als opvolger van Hubert Picquier. Het valt te vrezen dat dit voor degene die ermee belast wordt slechts een bijkomstige functie zal zijn bovenop de reeds toegewezen verantwoordelijkheden voor het tennis: wanhoop!

Ik zal in de toekomst hier vast en zeker de kans krijgen om toe te geven dat deze zorgen ongegrond waren. En hoe sneller, hoe beter!

 

Tot slot kan ik dit bericht niet afsluiten zonder een knipoog naar onze Franse nummer 1: Alix Collombon. Ook zij zorgde bij de seizoensstart voor hoop en wanhoop! Door het eerste toernooi van het seizoen te winnen met haar nieuwe partner Jessica Castello, zijn de verwachtingen dat ze een nieuwe stap in haar progressie zal zetten torenhoog!

 

Maar hoe zit het dan met de wanhoop, vraagt u zich terecht af? Vraag dat maar aan al hun tegenstanders van deze week, die ze binnenkort weer zullen treffen op de banen van de World Padel Tour...

 

"Hoop is besmettelijk, wanhoop ook" (anoniem citaat)

 

Laten we dus positief blijven en tot zeer snel op de baan!

 

  Jérôme Becasset, geïnformeerde amateur, in theorie...